درتاريخ نوزدهم دیماه 1365، در منطقه عملياتي «شلمچه» براثر اصابت تركش خمپاره از ناحيه چشم‌چپ مجروح شد كه منجر به تخليه كامل عضو گرديد. اما اين مجروحيت او را از هدف خود باز نداشت. تا اين‌كه درتاريخ بیست و ششم اردیبهشت ماه 1367، به آرزوي ديرين خود رسيد.

در خواب ديدم قربان در آسمان پرواز مي‌كند پروازكنان آمد و روي بالكن خانه نشست. گفتم: قربان پرنده شده‌اي؟ گفت: بله بعد يك سيب خيلي زيبا كه يك طرفش قرمز و طرف ديگرش زرد بود به من داد و گفت: مادرجان! صبور باش و پرواز كرد و رفت.

در شهر دوره دبیرستان در یك مدرسه مختلط تدریس می کرد. سعید در مدتی كوتاه در سمت شهردار همه این نارسائیها را برطرف نمود. برای پارس آباد دبیرستان دخترانه ساخت. بیمارستان احداث نمود. كانال فاضلاب را پوشاند. خیابانها و پیاده روها را آسفالت نمود. برای مستضعفین از زمین های شهری خانه ساخت، عدالت اجتماعی را در ارتباط با جلوگیری از احتكار و گرانفروشی به اجرا گذارد و در واقع او در آن زمان ناجی پارس آباد بود.

به او گفتم: شاهین جان! من را حلال کن تا جبهه مرا هم بطلبد. همدیگر را در آغوش گرفتیم و روبوسی کردیم . او چیزی در دست من گذاشت و گفت : از این یادگاری خوب نگهداری کن.

آنها بعد از سالها اسارت فرزند خود را دیده بودند اما خبر نداشتند که این روزهای وصال دیری نمی پاید و او به درجه شهادت نایل می شود و به آزادگی واقعی بعد از سالهای اسارت و مرارت می رسد.

گفت که می خواهم به کمک رزمندگان بروم و می گفت که پدر! شما آزادی خرمشهر را می بینید اما بنده نیستم، مرا حلال کنید.

آری ! مرتضی با چنین روحیه و اخلاقی و ایمانی در شب دهم اردیبهشت 1361، برای شرکت در نبردی سخت و دشمن شکن در اولین روز از عملیات بیت المقدس حرکت کرد. راه بسیار طولانی و دشمن به قوی ترین و مجهز ترین سلاح تا دندان مسلح بود. به نیت آخرین بار در نماز با خدای خویش راز و نیاز کرد و انگاه همگی سلاح در دست با فرمان فرمانده حمله بر قلب دشمن را آغاز کردیم.

برادرم روي سعيد را كنار زد و گفت: خواهر ببين سعيدت چه شده و من همين كه سعيد راديدم گفتم: سعيدجان! خسته نباشي و بعد صورتم را كنار صورتش گذاشته و روي او را بوسيدم و بعدخداي راشكركرده وگفتم: خدايا! اين هديه را ازخانواده مابپذير.

در یکی از روزهای نزدیک به شهادتش بود که من در اداره بودم. دلم خیلی هوایش را کرده بود اتفاقا به من زنگ زد و گفتم که منوچهر جان! خیلی دلم برایت تنگ شده است. کاش می شد که به مراغه منتقل شوی و این هفت ماه باقی مانده را در مراغه بگذرانی و من تو را ببینم.اما برای من هفت ماه مراغه و اینجا، زمان و مکان معنی ندارد من تا آخر جنگ ایستاده ام و تا این نامردها را از خاک کشورم بیرون نیاندازم محال است که دست بردارم.

هاله عظيمي از غم فضاي اردوگاه را درخودگرفته بود. از درختان اردوگاه غم مي باريد. چادرها گويي با ماسخن مي گفتند: آري! دوستانتان كه موقع رفتن باهم بوديدحال پس آنها كجاهستند؟!! آري! برادربا تمام شرمندگي قدم مي زديم تا به چادرخودمان رسيديم.